STYRPAPA 200

STYRPAPA 200 to wytrzymała płyta termoizolacyjna z białego styropianu EPS 200, fabrycznie oklejona papą podkładową. W jednym elemencie łączy izolację cieplną dachu i podkład pod papę wierzchniego krycia. Jest przeznaczona do dachów płaskich i spadzistych o nachyleniu do 20°, na których izolacja przenosi obciążenia wyższe niż typowe. Rdzeń EPS 200 ma dwukrotnie wyższą wytrzymałość na ściskanie niż EPS 100, a przy tym lepszą izolacyjność, λD = 0,034 W/(m·K).

Parametry deklarowane

• współczynnik przewodzenia ciepła rdzenia λD: 0,034 W/(m·K)
• naprężenie ściskające przy 10% odkształceniu CS(10): ≥ 200 kPa
• wytrzymałość na rozciąganie prostopadle do powierzchni: ≥ 0,10 MPa (100 kPa), także po 24 h w temperaturze +80°C i −20°C oraz po 24 h w wodzie
• wytrzymałość na oddzieranie papy od styropianu: ≥ 20 N·mm/mm
• klasyfikacja ogniowa dachu: BROOF(t1), nierozprzestrzeniający ognia (NRO), w zakresie określonym w Krajowej Ocenie Technicznej
• grubość: 50–300 mm, co 10 mm; długość: 1000, 1500 lub 3000 mm; szerokość do 1000 mm
• opór cieplny przykładowo: 200 mm – R = 5,85 m²·K/W, 250 mm – R = 7,35 m²·K/W

Budowa i zasada działania

Rdzeń płyty stanowi styropian EPS 200. Do jego powierzchni fabrycznie przyklejona jest klejem poliuretanowym asfaltowa papa podkładowa na osnowie z welonu szklanego. Płyty mogą być oklejone papą jedno- lub dwustronnie. Na dwóch sąsiednich krawędziach papa wystaje poza obrys styropianu o 50–100 mm. Te pasy tworzą zakłady, które po ułożeniu przykrywają styki z sąsiednimi płytami. W efekcie na całej połaci powstaje ciągła warstwa papy podkładowej.

Papę wierzchniego krycia zgrzewa się do papy fabrycznej, a nie bezpośrednio do styropianu. Na stykach płyt płomień palnika trzeba prowadzić ostrożnie, aby nie przegrzać styropianu. Papa fabryczna nie jest wliczana do liczby warstw pokrycia dachowego. Nad nią wykonuje się pełne pokrycie papowe zgodnie z projektem.

Kiedy wybrać STYRPAPĘ 200

Typowy dach płaski obciążają pokrycie papowe (ok. 0,1 kN/m²), śnieg (w większości kraju ok. 0,6–1,3 kN/m²) i obciążenie konserwacyjne (ok. 0,4 kN/m²). Razem to zwykle 1–2 kN/m². Dla takich dachów wystarcza STYRPAPA 100. Odmianę 200 wybiera się, gdy izolacja ma przenosić więcej, w szczególności:

• na dachach, po których często się chodzi, np. z wyznaczonymi ciągami serwisowymi,
• pod urządzeniami technicznymi, np. agregatami chłodniczymi, pompami ciepła czy instalacjami fotowoltaicznymi, i wokół nich,
• na dachach budynków usługowych, handlowych i przemysłowych, na których prowadzi się regularne prace,
• wszędzie tam, gdzie zależy nam na największej odporności płyt na miejscowe wgniecenia i uszkodzenia pokrycia.

Twardszy rdzeń ogranicza ugięcie izolacji pod skupionym naciskiem, np. stopy lub nogi urządzenia. Dzięki temu pokrycie papowe mniej pracuje, co sprzyja jego trwałości. Dachy użytkowe, takie jak tarasy czy dachy zielone, wymagają indywidualnego projektu układu warstw.

Jaka grubość izolacji

Według analiz opublikowanych przez Polskie Stowarzyszenie Producentów Styropianu przy dociepleniu istniejących budynków opłaca się uzyskać standard wymagany dla nowych budynków. Dla dachów i stropodachów oznacza to zwykle 25–30 cm styropianu. W przykładowym domu jednorodzinnym analizowanym przez stowarzyszenie 30 cm styropianu o λ 0,038 dało na dachu współczynnik U = 0,126 W/(m²·K), przy wymaganiu U ≤ 0,15 W/(m²·K). Rdzeń EPS 200 o λD 0,034 pozwala osiągnąć ten poziom nieco cieńszą warstwą.

Ochrona przeciwpożarowa

Rdzeń styropianowy ma klasę reakcji na ogień E. Przekrycie dachowe wykonane z płyt STYRPAPA uzyskało klasę BROOF(t1) odporności dachu na ogień zewnętrzny i jest nierozprzestrzeniające ognia (NRO). Klasyfikacja dotyczy dachów o nachyleniu do 20° wykonanych na podkładzie niepalnym o grubości co najmniej 10 mm, na podkładzie drewnianym lub drewnopochodnym o grubości co najmniej 16 mm, ze szczelinami do 5 mm, albo na podkładzie stalowym.

Wskazówki wykonawcze

• Płyty układa się na podłożu nieodkształcalnym i równym: betonowym, drewnianym, z zaprawy cementowej, z blachy trapezowej lub na istniejącym pokryciu dachowym przy remoncie.
• Płyty mocuje się łącznikami mechanicznymi lub klejem. Przy płytach oklejonych jednostronnie stosuje się klej do styropianu, bitumiczny lub poliuretanowy, a przy oklejonych dwustronnie klej do papy. Klej nakłada się bezpośrednio na podłoże.
• Mocowanie musi zabezpieczać płyty przed działaniem wiatru, szczególnie w strefach narożnych i krawędziowych dachu. Rodzaj i liczbę łączników określa projekt.
• Płyty mogą mieć stałą grubość albo zmienną, jako płyty spadkowe nadające połaci spadek w kierunku odwodnienia.
• Płyty należy chronić w transporcie i na składowisku przed uszkodzeniami, wysoką temperaturą, silnym nasłonecznieniem i opadami. Nie wolno dopuszczać do ich kontaktu z rozpuszczalnikami organicznymi.

Informacja końcowa

Podane parametry są wartościami deklarowanymi przez producenta w karcie technicznej wyrobu i w Krajowej Ocenie Technicznej ITB. Wartości obciążeń mają charakter poglądowy i nie zastępują obliczeń. Wymagana izolacyjność dachu to obecnie U ≤ 0,15 W/(m²·K). Grubość płyt dobiera projektant, uwzględniając cały układ warstw i wpływ łączników. Przed zamówieniem należy sprawdzić aktualną deklarację właściwości użytkowych wyrobu.